Pan „Krzysieniek” (Daukszewicz)

Tylko pozornie Daukszewicz jest bardem i satyrykiem. Na scenie jest luźny, łatwo nawiązuje kontakt z publicznością, tryska humorem i śmiechem. Tak naprawdę jest jednak naszym współczesnym Stańczykiem.

Daukszewicz
Postrzegany jako prześmiewca i żartowniś, w istocie jest człowiekiem niezwykle wrażliwym i delikatnym , analitycznie myślącym, nieobojętnym na problemy ludzi, zwłaszcza wykluczonych. Dla tych ostatnich jest Panem Krzysieńkiem, przyjacielem prawie.
Urodził się na Warmii, w środku puszczy, w nadleśnictwie Wichrowo opodal Dobrego Miasta. Jak w dowcipie – „jednocześnie na Warmii i Mazurach” – a dokładnie w „i”. bo na granicy tych dwóch krain. Tam mieszkał 15 lat. Potem 15 lat mieszkał na Mazurach, w Szczytnie. Po studiach w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Olsztynie, pracował w Miejskim Domu Kultury, w którym, w czasie pozasłużbowym „wszedł” na estradę z pierwszym swoim kabaretem Gwuść. Z estrady już nie zszedł. Na scenach i w telewizji jest obecny stale. Zwykle tylko ze swoja gitarą. Jest wielkim samotnikiem sceny, którego zastąpić w naszej estradowej rzeczywistości byłoby trudno. Ma skromne wymagania i nigdy nie odmawia przyjazdu na występ.
Miałem kiedyś możliwość zorganizowania jego występu w mojej gminie, w Pałacu Zdunowo. Przyjechał swoim samochodem, wszedł gitarą w ręku na doraźnie przygotowane podwyższenie w dwóch połączonych salach weselnych z ponad setką publiczności słuchaczy i po krótkim sprawdzeniu mikrofonu i gitary zaczął występ. Gdy po ponad dwóch godzinach zasygnalizował zasłuchanym i rozbawionym jednocześnie widzom koniec występu, wzbudził jedynie zdumienie i niedowierzanie, że to już! Występ ten jest u nas pamiętany do dziś.

ZdunKrzysztof Daukszewicz w Pałacu Zdunowo, 22 listopada 2010 r. Po lewej pierwszy fragment widowni, po prawej samotny artysta

Krzysztof Daukszewicz jest niezwykle płodnym twórcą. Kilkaset lub więcej występów na scenie, estradach i w telewizji. 14 płyt (Meneliki, limeryki, epitafia, sponsoruje ruska mafia … a opowiada sam (2008), Easy Rider (2007), The best – Dobranoc Europo (2004), Nadwyobraźnia, Mc Drive, Zadupie live (2000), Zadupie (1999), Prośba (1996), Stare and nowe (1994), Pochód (1994), Przeżyłem, Panie Hrabio (1994, Muzykoterapia (1993), Bieda (1990) i Pralnia (1988). 12 książek – Izy Rajder, czyli pieszy jeździec 1991, Piosenki z życiorysem 1995, Prawdziwki i zmyślaki 1996, Przeboje sezonów” 2001, Przeżyłem, Panie Hrabio 1991, Między Worłujem a Przyszłozbożem, Hrabia, Wiedźma i Cycek 1993, Byłoniebyło 2003,  Meneliki, limeryki, epitafia sponsoruje ruska mafia 2004, Pamiętnik IV Rzepy 2009, Tuskuland 2015, Nareszcie w Dudapeszcie 2020. Tę ostatnią napisał wraz z synem Aleksandrem.
To tytaniczny dorobek. Dodajmy, że w serwisie Youtube jest dostępna bez opłat opłat i ograniczeń prawie cała twórczość Daukszewicza w postaci nagrań z niezliczonych Domów Kultury. Mamy więc zupełnie „niedzisiejszą” okazję słuchania całego Daukszewicza po prostu „do poduszki”. Polecam.